089. De jeugd van tegenwoordig
Terwijl ik heerlijk aan het genieten ben van het lentezonnetje, loop ik langs het voetbalveldje naast ons appartement. Op tijdstippen die zo “net na school” kunnen zijn, zijn er altijd wel jongens aan het voetballen. Meestal zijn het de kleinere jochies van de buurt, maar deze keer staan er wat oudere jongens – de middelbare school variant. Ze trappen wat met de bal richting het doel, maar echt voetballen kun je het niet noemen. Er komen 3 jonge meiden zachtjes aanfietsen – natuurlijk allemaal op omafietsen. Een van de jongens komt in actie, terwijl de rest allemaal heel stoer tegen het ijzeren hekwerk aanhangt. Blijkbaar is de jongen niet zo goed in voetbal – of juist wel – en de bal rolt de straat op – richting de meisjes.
De meisjes gaan 3 octaven hoger praten en beginnen spontaan te giechelen zodra de bal hun kant op komt. De jongens – inmiddels bijna allemaal in actie – vragen de meisjes of ze de bal terug willen gooien. Een van de meiden speelt hard to get en fietst de bal voorbij met haar meest arrogante blik. Ze kijkt nog achterom of haar vriendinnen volgen. Vervolgens plant ze er nog een “echt niet, ze halen ‘m zelf maar” achteraan en dat overtuigt vriendin 2 om haar te volgen. Het derde meisje is niet zo standvastig en zwicht voor de aandacht die ze krijgt van de jongens. Ze stapt van haar fiets af en omdat ze deze niet te snel op haar standaard krijgt, flikkert ze ‘m maar op de grond. Ik heb bijna oordopjes nodig. Ik loop inmiddels bijna bij de meisjes en ze kunnen echt heel hard schreeuwen. “DIE GA JE TOCH NIET GEVEN?!!!!!” Didi duikt nog net niet in elkaar van dat schrille geluid. “OEEEHHH.. LEKKER DIIINNNGGGG” Het meisje weet absoluut niet hoe ze moet reageren op dit geschreeuw van haar vriendin en besluit om maar gewoon te gaan giechelen. Altijd het beste toch? Een beetje onhandig gooit ze de bal naar een van de jongens en vlucht terug naar haar fiets. Ze verdedigt haar actie nog bij oppervriendin en ze fietsen rustig weg. De jongens hangen zo stoer mogelijk tegen het ijzeren hekwerk en roepen nog bedankt naar de nog steeds schreeuwende en giechelende meiden.
Oh, wat was dit verschrikkelijk om aan te horen!! Ik hoop niet dat ik ooit op die manier zo door de straat heb lopen gillen – kan het me in ieder geval niet herinneren!
