146. Honger
Onderdeel van #86
Schrijf voor elk interessant boek dat je hebt gelezen een recensie
3: Crystal Renn – Honger
Hoe een model met eetlust en ambitie haar rondingen omarmde en de modewereld veroverde
Op haar veertiende overkomt Crystal Renn waar veel tienermeisjes van dromen: ze wordt ontdekt door een modellenscout. Het enige wat haar carrière nog in de weg staat, is haar gewicht, zo wordt haar voorgehouden. Crystal valt flink af en komt terecht in de New Yorkse modewereld. Ze heeft een mooi contract op zak, maar eet bijna niets en fitnesst iedere dag urenlang bij verschillende sportscholen zodat het niet opvalt. Het grote succes blijft uit en haar lichaam protesteert. Als ze haast vanzelf aan begint te komen, neemt ze een besluit: ze doet niet langer mee aan deze dodelijke lijdensweg.
Het ongelooflijke gebeurt: wanneer Crystal weer op haar oude gewicht is, belandt haar carrière in een stroomversnelling. Met size zero was ze een hoopje ellende, met de gemiddelde Amerikaanse size twelve groeit ze uit tot het best betaalde plus-size model van de VS.
Honger is het verhaal van een vrouw die sterk genoeg is om nee te zeggen tegen de meedogenloze eisen van de mode-industrie.
Het verhaal leest in eerste instantie goed weg, maar als ze eenmaal de beslissing heeft genomen om plus-size te gaan doen, gaat het verhaaltje vertellen er een beetje vanaf. Het begint meer op een uitwerking van een onderzoek te lijken – wat in sommige gedeelte ook klopt; aangezien ze meerdere onderzoeken naar voren haalt.
Toch is het fijn – zeker voor iemand zoals ik – om te horen dat er bij elk lichaam een bepaald ‘perfect’ gewicht past. Crystal noemt dit in haar boek een set-point: de gewichtsklasse waarin je lichaam genetisch gezien thuishoort. Crystal’s set-point is maat 42 en ze voelt zich gelukkig in haar eigen lichaam. Het volgende stukje vond ik erg interessant:
Mensen zoals ik, die volgens de BMI-index iets te zwaar zijn, zijn uiteindelijk gezonder dan personen met ondergewicht of een ‘normaal’ gewicht. En de volle helft van de volwassenen met overgewicht en eenderde van de zwaarlijvige volwassenen heeft een normale bloedruk, cholesterolgehalte en bloedsuikerspiegel, wat betekent dat ze geen verhoogd risico lopen op diabetes of hartkwalen, aandoeningen die meestal worden geweten aan dik zijn. Denk daar maar eens over na, vethaters.
- blx. 190
Even voor de duidelijkheid: deze gegevens zijn afkomstig van veertig onderzoeken onder 250.000 mensen met een hartaandoening.
Ik weet het niet… ik ben inmiddels gestopt met het kijken naar zulke schema’s zoals je BMI index of je heup breedte. Zolang ik me maar gelukkig voel in mijn eigen lijf vind ik het niet zo interessant of ik een normaal BMI heb (ter indicatie: toen ik 15/17 kilo was afgevallen had ik een BMI van 21 maar nog wel steeds minimaal maat L). Mijn BMI zit nu – helaas – in een klasse hoger en ik wil ontzettend graag afvallen. Helaas is dit makkelijk gezegd dan gedaan, maar ik doe mijn best! Mijn ideale gewicht is 20(/25?) kilo eraf – puur omdat ik toen (op 15/16jarige leeftijd) érg goed in mijn vel zat. Die churros-kraam op de Tilburgse kermis staat me vanuit de stad al dagen te roepen en tot nu toe doe ik heul erg hard mijn best om er niet aan toe te geven haha
maar terug naar het boek; ik vind het dus enorm knap dat iemand – niet zo zeer alleen Crystal Renn – zijn of haar lichaam zo ontzettend goed kan accepteren. Het maakt niet uit wat er gezegd wordt over haar lichaam… Zij voelt zich goed in haar vel zitten en dat is het belangrijkste wat telt! Ik vond het een fijn boek om te lezen – zeker omdat ik vol bewondering de laatste hoofdstukken heb gelezen en stiekem best wel zo als haar zou willen zijn
Accepteren is soms ook nodig. Succes met afvallen!