07.09.2010
Your best friend
Mijn allereerste beste vriend stamt nog uit mijn Ouddorp-tijd. Als twee kleine schattige kindjes liepen we hand en hand en gaven elkaar onschuldige, verlegende kusje op de wang. Sterker nog: we zijn waarschijnlijk wel duizend keer getrouwd! Dan ging meneer bij meerdere buren vragen of hij bloemen uit hun tuin mocht plukken, want ja, een bruid moest natuurlijk wel een trouwboeket hebben!
In Brabant moest ik enorm wennen aan de hoeveelheid ‘groepjes’ in de klassen. In Ouddorp speelde de hele klas in de pauze samen en ik had veel moeite met de omschakeling. Ik vond het eng om mijn mening te geven en had er verdomd veel moeite mee om mijzelf te vinden/zijn. Ik ben helemaal geen ‘groepjes’-type en heb daardoor veel verschillende vriendinnen gehad. Bij sommige klasgenoten heb ik er nog steeds spijt van dat ik het contact heb laten verwateren, maar helaas kunnen we de tijd niet meer terugdraaien…
Op een blog van iemand die ook deze 30 days challenge doet, stond in een van de reacties de opmerking: “Wat knap dat je dit zo openlijk durft te schrijven!” Dit vond ik zo’n rare reactie! Waarom zou je je moeten schamen omdat je geen beste vriend(in) hebt? Beter toegeven dan doen alsof je duizenden vrienden hebt, toch? Soms zou ik het fijn vinden om iemand -naast mijn vriend- te hebben waar ik alles tegen zou kunnen vertellen, maar ik ken mezelf en ik stel mezelf niet zo makkelijk open. Mede dankzij twitter – om maar een voorbeeld te geven; UPC! - ben ik daar hard mee aan het oefenen en beetje bij beetje gaat het steeds beter en daar ben ik best trots op :-)
je hoort niet zo vaak dat iemand geen echt goede vrienden heeft, dus op zich kan ik me de reactie wel voorstellen. maar ik zelf kan heel goed mn hart luchten bij mijn vriend dus ik kan me voorstellen dat je dan ook geen vriendin nodig hebt daarvoor. twee kanten dus! ;-)