Huiswerk: Schrijf een verhaal over een onderwerp naar keuze. Let goed op uw stijl.
Start to Run
Hijgend vraag ik me af waar ik in hemelsnaam aan ben begonnen. Ergens had ik verwacht dat mijn conditie veel beter zou zijn als wat het daadwerkelijk is. Op de verzamelplaats hoorde ik diverse verhalen van medecursisten dat ze al ruim vier jaar niet gesport hadden. Gelukkig, dacht ik, want dan ben ik tenminste niet de enige met een slecht conditie. Die medecursisten zijn alleen – op wonderbaarlijke wijze – in een groep hoger geplaatst. Zo slecht was die conditie dus niet! Mijn groepje gaat veel harder dan ik, maar dat vind ik eigenlijk niet zo erg. Door mijn gehijg is een conversatie toch al niet mogelijk. De coach zegt dan wel dat zolang je nog ‘lekker kunt babbelen’ je tempo niet te hoog ligt, maar dat zit er niet in. Zelfs niet als ik op een stevig tempo doorwandel. Zodra het fluitsignaal gaat mogen we weer gaan wandelen. We hebben afgespoken dat de groep vooraan dan omdraait, zodat we uiteindelijk elkaar tegenkomen en verder kunnen lopen als groep. Om de zoveel tijd zie ik dus heel die groep op me af komen en heb ik een paar seconden de tijd om mijn ademhaling dusdanig op orde te brengen dat ik weer aanspreekbaar ben.
“Ik ga met Start to Run beginnen,” vertelt mijn collega trots. Met een boterham in mijn mond kijk ik haar vragend aan. Start to Run? “Het is de bedoeling dat je elke week, op zaterdag, met een groepje gaat hardlopen. Je gaat het dan ook echt opbouwen en er is een coach, enzo.” Zo te zien is mijn collega behoorlijk enthousiast en om eerlijk te zijn raak ik zelf ook wel nieuwsgierig. Sinds ik heb besloten om mijn huidige sportschoolabonnement op te zeggen en te switchen naar een goedkopere, komt er niet heel veel meer van. Elke keer dat ik eigenlijk moet gaan is er wel een smoesje of iemand die wil afspreken. Met natuurlijk de smoes dat ik het allemaal ga inhalen bij de nieuwe sportschool. Bij mijn collega is het precies hetzelfde. “Dit is een mooi begin om weer mijn conditie op te bouwen.” Ik ben het met haar eens en raak zelf ook lichtelijk enthousiast. Het begin van Start to Run valt ongeveer samen met de ingangsdatum van het abonnement bij de nieuwe sportschool. Dat komt dus goed uit! Een stemmetje in mijn hoofd negeer ik. Drie maanden geleden kon ik een cursus op de sportschool niet eens afmaken, omdat ik niet fatsoenlijk kon hardlopen door de pijn. “Ga je mee?” vraagt mijn collega. Ik moet er even over nadenken, maar het idee van een frisse, nieuwe start staat me wel aan. “Ik denk het wel.”
De laatste dag van de zomervakantie wil ik goed besteden door te gaan trainen. In de nieuwsbrief van deze week staat het huiswerk; zes keer twee minuten joggen. Snel kijk ik of de juiste nieuwsbrief open staat, maar het klopt. Zes keer twee minuten met tussendoor steeds twee minuten wandelen. Afgelopen zaterdag hebben we vier-vier-zes gelopen. Twee keer vier minuten en een keer zes minuten hardlopen. Tussendoor steeds twee minuten wandelen. Het huiswerk lijkt daarom wel een beetje weinig. De getallen prent ik in mijn hoofd en gewapend met mijn stopwatch loop ik naar buiten. Een stevige pas erin zodat ik de warming-up al heb gehad. Zodra ik bij de bosrand ben aangekomen start ik de stopwatch en begin met dribbelen. Dat moesten we ook bij de coach doen, dus ik doe het maar gewoon na. Dribbelen is héél langzaam joggen. Zo langzaam dat snelwandelaars nog sneller zijn. Het is om je lichaam te activeren of iets dergelijks. Eigenlijk loop je gigantisch voor schut, maar bij gebrek aan betere ideeën ga ik toch voor het dribbelen. Er is hier toch niemand die ik ken. Een stuk verderop staan twee meisjes die me al snel in de gaten hebben. Zo te zien is er een basisschool op excursie. Er worden met witte meetlinten diverse bomen opgemeten. Blijkbaar ben ik een interessante vertoning, want de twee kunnen hun ogen niet van me afhouden. Ja joh, ik weet ook wel dat dat dribbelen er niet uit ziet, maar laat mij maar lekker sporten. Ik ben al trots op mezelf dat ik gegaan ben; zo vroeg op mijn laatste vakantiedag! Zodra ik de meisjes gepasseerd ben gaan ze hard lachen. Zo’n lachje die ik vroeger maar al te vaak heb gehoord. In eerste instantie negeer ik de twee, maar ergens wil ik ook wel graag reageren. Gelukkig ben ik nu ouder en wijzer en laat ik het gaan. Deed het me vroeger ook maar zo weinig, denk ik nog. De meiden roepen twee jongens verderop. In gedachte zie ik ze wijzen, want de jongens kijken meteen naar mij. Als ik hun nader, zegt een van de jongens hallo. Ik kijk hem aan en zeg hoi terug. Meer niet. Ik verwacht nog een lachbui maar die komt niet. Enigszins opgelucht ‘dribbel’ ik verder tot mijn stopwatch de twee minuten aangeeft. Nu kan het echte werk beginnen.
Al snel voel ik me verveeld. In zo’n groep lopen is toch leuker; ondanks dat ik alleen er achteraan hobbel. Je hebt namelijk iets om achteraan te hobbelen. Nu kijk ik naar een stuk zandpad die, op een aantal bezoekers na, leeg is. De coach helpt natuurlijk ook, want het is een man met humor en vurige passie voor het hardlopen. Nu ben ik continue op mijn stopwatch aan het kijken hoe lang ik nog moet en mis ik de verhaaltjes van de coach en medehardlopers. Het is nog vroeg en daarom ook nog erg rustig in het bos. Eigenlijk had ik mijn mp3-speler mee moeten nemen. Stom dat ik daar niet aan gedacht heb! Terwijl ik kriskras door het bos ren, bedenk ik me opeens dat het hardlopen nog behoorlijk goed gaat. Een half jaar geleden kon ik dit nog geen minuut volhouden vanwege pijnklachten. Nu loop ik zomaar vanuit het niets vier minuten achter elkaar. Blijkbaar had mijn lichaam nog iets meer tijd nodig om te herstellen van de operatie. Door deze nieuwe ‘ontdekking’ loop ik met nieuwe energie het eerste blok uit.
Tijdens mijn twee minuten wandelen tussendoor maak ik voor mezelf een planning. De training van afgelopen zaterdag wil ik zeker overtreffen. Alleen keuzes maken of ik nu vier of zes minuten ga hardlopen zijn niet helemaal aan mij besteedt. Misschien had ik toch die link moeten downloaden, zodat je via je mp3-speler te horen krijgt wat en hoeveel je moet lopen. Het grote voordeel daarvan is dat je er niet mee kunt sjoemelen! Daar ben ik normaal gesproken steengoed in! Alleen wil ik bij de volgende training wel beter de groep kunnen bijhouden en dat zorgt voor de juiste motivatie. Ik zet in voor de eerste zes minuten. Kom maar op!
Eigenlijk zijn het niet die zes minuten waar ik moeite mee heb. Het is vooral het tempo. Ik kan gerust een heel stuk achter elkaar hardlopen, maar dan wel tergend langzaam. Eigenlijk had ik mijn hond wel mee kunnen nemen, vraag ik me op ten duur af. Mijn Jack Russell met haar korte pootjes zou dit vast wel vol kunnen houden. Niet zo lang natuurlijk, maar een paar minuten moet zeker lukken. Het joggen – hardlopen kun je het niet noemen – vind ik heerlijk om te doen. Ik geniet van het zonnetje dat soms tussen de bomen doorpiept om je huid te verwarmen. De grond ligt vol met eikeltjes die soms zeer doen aan je voetzolen. Het is stil in het bos en zo zonder muziek op laat ik mijn fantasie de vrije loop. Ik zie mezelf al helemaal verslaafd raken aan het hardlopen. Iets wat al veel mensen is overkomen. Over een aantal weken is de Warandeloop. Ik doe mee; dertig kilo lichter. In diezelfde bossen train ik nu, dus het is bekend terrein. De afstand is vijf kilometer en hoewel mijn snelheid niet hoog ligt, ben ik zeker niet de langzaamste. Mijn hele familie staat bij de finish te juichen als ik voorbij kom. Met tranen in mijn ogen haal ik de finish. Ik zie mezelf al een paar weken verlof opnemen “omdat ik de marathon van NewYork ga lopen”. Uiteraard ben ik nog steeds die dertig kilo kwijt en wonderbaarlijk genoeg geen last van overtollig huid. Nee joh, dat is gewoon verdwenen. Ik kijk op mijn stopwatch, zie dat de zes minuten bijna verstreken zijn en begin weer met wandelen. Ik denk dat ik het hardloopvirus hard te pakken heb…
